บางทีก็อยากให้ชีวิตเหมือน โปด สะ การ์ด
สั้นๆ ง่ายๆ กระชับ และ…. เต็มไปด้วยความคิดถึง
*
ความสุขขนาดไม่กี่บรรทัด
ที่ผู้เขียนหวังจะให้ผู้รับได้รับสุขนั้นในขนาดเท่าเทียมกัน
บ้างก็หวังจะฝากฝังอากาศจากต้นทางไปสู่ปลายทาง
บ้างก็หวังจะให้รอยจูบไปแนบแก้มผู้อ่าน
แล้วอีกหลายคนก็หวังเพียงจะส่งบอก “ตัวเอง” ในอนาคตว่า
…. นี่เป็นอีกครั้งหนึงของ
การเดินทางคนเดียว!!!
*
ไม่รู้ว่ามีกี่สาเหตุ ที่ทำให้ “คาปูชิโน่แก้วโต” อย่างฉัน
รักใคร่การ อ่าน เขียน รับ และ ส่ง postcard
รู้อย่างเดียวว่าความสุขเวลาก้มดูตู้ไปรษณีย์เล็กๆ
แล้วพบว่ามีการ์ดใบน้อยวางอยู่นั้น
มันเอิบอิ่มจริงจัง และ ลืมโลกไปชั่วครู่
เพื่อจะได้กระอักดื่มตัวหนังสือไม่กี่ตัวนั้นให้หายกระหายอยาก
*
ขอบคุณเพื่อนทุกคนที่เคยส่งการ์ดให้
ขอบคุณทุกท่าน ที่รับและเก็บการ์ดเราไว้
และขอขอบคุณคนทั่วโลกที่ยังยอมเขียนโปสการ์ดแทนการส่ง e-card
ขอให้รสหวานของแสตมป์ยังอยู่ยงคงกระพันนะคะ
*
*
*
*
ไว้อาลัยแด่ การจากไปของ “โทรเลข” ในประเทศไทย
พฤษภาคม 2551
